supo recenseert: Gainsbourg

Sinds deze week staat Serge Gainsbourgs turbulente bestaan vereeuwigd in de film Gainsbourg (Vie Héroïque). De duizendpoot hield zich bezig met dichten, zingen, componeren en regisseren. Het laatste decennium van zijn leven dook hij ontelbare keren op in talkshows, waarvan de tot Whitney Houston gerichte quote ‘I want to fuck you’ wellicht de meest memorabele is. Daarnaast was hij vooral bekend om het controversiële nummer Je t’aime… moi non plus dat in verschillende landen gecensureerd werd. Bovendien schreef hij het excentrieke nummer Lemon Incest dat zou verwijzen naar incest met zijn dochter Charlotte.

Wie dus houdt van Franse film en de muziek van Serge Gainsbourg, denkt een erg aangename bioscoopavond tegemoet te gaan. Valt dat even tegen. De film is heel moeilijk te volgen en het verhaal ontwikkelt zich erg snel. Op het einde voelden we ons zelfs ongemakkelijk. Serges leven was ruig, doorrookt, zelfs marginaal en de film verduidelijkt dit maar al te goed. Eric Elmosnino zet Gainsbourg geloofwaardig neer. Hij kreeg hiervoor twee flaporen en een valse neus gemonteerd. De regisseur, Joann Sfar, is eigenlijk een striptekenaar, wat je regelmatig merkt in de film. Deze invloeden zijn vrij vervelend.

Gainsbourg (Vie Héroïque) duurt zo’n twee uur en twintig minuten, waardoor de film naar het einde langdradig wordt en je gaat snakken naar de aftiteling. We stapten de zaal binnen vol verwachtingen en hoopten wat wijzer te worden maar liepen de zaal alleen maar teleurgesteld uit. Zelfs de seksscènes lieten te wensen over en daar kon Brigitte Bardot ook niets aan verhelpen. Je blijft beter thuis om te luisteren naar Gainsbourgs platen dan af te zakken naar deze povere film.

© tekst: Katrien Borghs, foto: Moviegoods

al 116 keer bekeken

tags: serge_gainsbourg, film_gainsbourg_vie_heroique, brigit_bardot, joann_sfar