dossier: supo recenseert 05/02/2010

supo recenseert: Black Box Revelation

Op 1 december kwam Silver Threats uit, de nieuwe plaat van The Black Box Revelation. Een minder toegankelijke plaat, maar daarom niet minder goed.

Een pseudo-kraslot als cover van je nieuwe cd, die cd toepasselijk Silver Threats noemen en hem vervolgens volpompen met elf vuile bluesrock tracks die schipperen tussen het betere werk van de The Stones en Neil Young. En dit allemaal door twee mannen met een gemiddelde leeftijd van negentien jaar. The Black Box Revelation bewees met zijn vorige cd Set Your Head On Fire al dat ze een verdiende tweede plaats bezette in Humo’s Rock Rally 2006. Zijn internationale doorbraak zal deze Silver Threats wellicht nog niet worden. Maar de schenen van de grote jongens krijgen het ongetwijfeld zwaar te verduren.

De eerste track is de nu enkele maanden geleden uitgebrachte single High on a wire. Een nummer dat in het verlengde ligt van de vorige plaat, maar zeker geen voorbode is voor de rest van dit nieuwe album. Nog zo’n radiovriendelijk nummer is Five o’ clock turn back the time. Happy, poppy, simpel maar o zo effectief. De twee Brusselse ketten herhalen dit trucje nog een laatste maal bij de ballad Sleep while moving. Dit zorgt voor een typisch droevig nummer, waar je een atypisch gevoel van hoop aan overhoudt. De zuiverheid in de stem van drummer Dries Van Dijck die contrasteert met de ruwheid van zanger Jan Paternoster, draagt ongetwijfeld bij tot dit effect.

De onlangs uitgebrachte single Do I know you is dan weer de perfecte belichaming van de sound van dit album. Ruwer, vuiler en minder toegankelijk dan de vorige plaat. Paternoster heeft tussen de optredens in Europa en de V.S. door duidelijk zitten experimenteren met zijn effectenpedaaltjes en vocoders. Dit valt vooral op (lees: gaat er een beetje over) in Where has all this mess begun en Here comes the kick waar de psychedelische gitaarriffs en zanglijnen zelfs de drumpartijen van Van Dijck aantasten. 'The Apocalypse is near'. Bij de eerste vier seconden van You got me on my knees vreesden we even dat er iets mis was met de cd-speler, om dan plots overvallen te worden door het meest bluesy gitaarspel van de hele plaat. Op de voet gevolgd door Our town has changed for years now, een akoestisch nummer dat doet denken aan het gitaarspel van een jonge Peter Green van Fleetwood Mac. Dan resten ons nog Run Wild, een gitzwart nummer over de roep naar vrijheid, en het al even zwarte, maar ook psychedelische Love Licks. Dit laatste nummer wordt door velen beschouwd als de parel van deze Silver Threats.