134 online, waarvan 1 leden.
supo recenseert: The Princess & The Frog
The Princess & The Frog is de eerste traditionele Disneyfilm sinds 2004.
Met The Princess & The Frog keert Walt Disney terug naar de traditionele, getekende 2D-film uit menig adolescents jeugd. Toch schuwen ze een volledige terugkeer in de tijd en voegen ze enkele hedendaagse ingrediënten toe. De ene keer met succes, de andere keer niet.
|
De toekomst van tekenfilms In 2004 besloot Walt Disney Studios de productie van traditionele tekenfilms stop te zetten en te vervangen door animatiefilms. Tot grote spijt van vele Disneyfans die opgegroeid zijn met klassiekers als Snow White, The Aristocats en The Lion King. Nu blijkt dat ze vijf jaar na die beslissing terug op de traditionele kar springen, zijn vele fans opgelucht. Onder hen zelfs medewerkers van Disney zelf. Andreas Deja, die eerder al meewerkte aan de klassiekers Beauty and the Beast en The Little Mermaid, laat in interviews blijken dat hij nooit heeft getwijfeld aan de kracht van tekeningen. ‘Ik dacht altijd dat we onszelf moesten onderscheiden door terug te gaan naar datgene waar 2D, de originele tekenfilm, goed in is. Terug focussen op wat het lijntje kan doen in plaats van het volume.’ Alex Parperis (21), student Animatie aan de gerenommeerde University of the Arts in Londen, geeft zijn mening over de recente evolutie. ‘In 2004 werd de nadruk bij Disney gelegd op de animatiefilms. Maar in tegenstelling tot wat vele fans denken, kunnen we er absoluut zeker van zijn dat de orginele 2D-animatie nooit zal uitsterven. De heropleving van Disney’s handgetekende films is dan ook een feit.’ Zijn opleiding laat hem vrij om zelf te beslissen of hij zich aan de traditionele tekenfilms houdt, of zich aan Animatie waagt. ‘Op dit moment ben ik aangesteld als regisseur van een nieuw tekenfilmproject dat dezelfde software gebruikt als die waarmee de nieuwe Disneyfilm The Princess & The Frog is gemaakt. Maar mensen die enkel en alleen 3D-animatie willen leren, kunnen hiervoor terecht bij een aparte opleiding binnen de universiteit.’ |
Het verhaal speelt zich af in New Orleans in 1912 en draait rond twee vriendinnen, Tiana en Charlotte. Tiana wil niets liever dan haar droom van een eigen restaurant werkelijkheid maken. Charlotte daarentegen, is er rotsvast van overtuigd dat prins Naveen veroveren haar het eeuwige geluk zal brengen. Maar dan komt voodoodokter Dr. Facilier roet in het eten gooien. Hij tovert prins Naveen om in een kikker en kroont het getransformeerde hulpje van Naveen tot prins. Zo hoopt hij de stad te kunnen veroveren.
Naveen ziet Tiana echter aan voor een prinses en belooft haar een restaurant te kopen als ze hem kust. Omdat ze geen echte prinses is, verandert ze zelf ook in een kikker. Het duo trekt het moeras in op zoek naar Mama Odie die met een beetje geluk de toverspreuk kan verbreken.
Opvallend is dat ingrediënten zoals de klassieke middernachtdeadlines een terugkeer maken in het moderne sprookje. Toch wordt er een leuke twist aan het verhaal gegeven doordat de deadline onverwacht niet gehaald wordt. Tegelijk is hoofdrolspeelster Tiana de eerste zwarte prinses uit de Disneygeschiedenis. Het is ook erg frappant hoe sterk de film de klemtoon legt op de plaats van het gebeuren, namelijk New Orleans. Bij momenten lijkt de baseline van de film wel ‘arme inwoners van New Orleans, werk een beetje harder en je komt er wel’. Dat laatste wordt zelfs ettelijke malen letterlijk herhaald – gelukkig zonder de ‘arme inwoners’. Tussen haakjes, mijnheer prins en mevrouw prinses trouwen op het einde in een doodgewone kerk.
Eens je aan het analyseren bent, komt er geen einde meer aan. Zo lijken namen als Dr. Facilier en Evangeline niet toevallig gekozen. Verwijst het slechte personage Facilier naar ‘het jezelf te makkelijk willen maken’? En verwijst de aanbeden ster Evangeline naar het evangelie? Laat ons hopen dat dit maar enkele loze insinuaties zijn en dat Walt Disney geen misbruik maakt van zijn positie om onschuldige kinderhartjes te bezoedelen met politieke statements.
Disneyfans kunnen trouwens ontelbare verwijzingen naar andere tekenfilms ontdekken: Mickey Mouse, Aladdin, The Little Mermaid… Geen enkele film lijkt te ontbreken.
The Princess & The Frog is een aanrader voor al wie in staat is zijn hersenactiviteit anderhalf uur lang uit te schakelen (lees: kinderen). Zelfs al is de moraal van het verhaal allesbehalve slecht te noemen, de doorzichtige knipogen gaan na een tijd wel irriteren. Voor de rest geldt er één tip: probeer niet paranoïde te worden.
© tekst: Wim Vandonck, kaderstuk: Kimberley De Somere, foto: Disney
Wim.jpg)
Kaye.jpg)
al 215 keer bekeken
- Supo recenseert: The Rasmus
- Supo recenseert: 30 Seconds To Mars
- supo recenseert: Hadouken!
- supo recenseert: Hot Chip
- supo recenseert: Black Box Revelation
- supo recenseert: Gainsbourg
- supo recenseert: Up In The Air
- supo recenseert: Shutter Island
- supo recenseert: Le Peuple de l'Herbe
Bwa politieke statements zou ik ze niet echt noemen, het is eerder een opvatting die de mensen in die tijd hadden. De film speelt zich af in de tijd dat de 'American Dream' nog springlevend was en ik denk dat die constante nadruk op hard werken voor je geld daar naar verwees.
Vond het echt een leuke film, iets te veel liedjes wel, zelfs naar Disney-standaard. Maar verder vond ik hem echt mooi in het rijtje van klassiekers passen hoor.
(gespoten door Hanzz om 15:25 op 05 februari 2010)
De liedjes en dansstukjes gingen er op een bepaald moment (vooral in het begin) zooo over en soms is hem dan weer even te zielig(denk aan t vuurvliegje)
Maar ik ben wel fan van de krokodil!
(gespoten door Siri om 10:57 op 05 februari 2010)