Enter Shikari houdt van Antwerpen

Een nieuwe tour, een nieuw Belgisch concert.
Chris Batten (Bass) & Liam 'Rory'  Clewlow (Gitaar): Op de één of andere manier lijkt het alsof we altijd in België opduiken. Enter Shikari heeft hier al verschillende keren opgetreden, en het is dus ook vrij logisch om telkens terug te komen.

En jullie liefde voor ons land is duidelijk geworden met de release van het laatste album Common Dreads.
Chris & Rory: Antwerpen! De eerste keer dat we naar Antwerpen kwamen. (Pauzeert even) Hoe spreek je het uit? (Probeert opnieuw) Dus, de eerste keer dat we in ‘die stad’ kwamen, (lacht) vertelde een taxichauffeur ons een legende over Brabo. Rou (zanger) vond dit nogal interessant en begon zonder dat de chauffeur het doorhad het verhaal op te nemen met zijn GSM. En zo is het nummer tot stand gekomen. Het was een inspiratiebron voor het concept van ons nieuwe album: the little man versus the big one.

De leeuw op de front-cover van jullie laatste album lijkt verdacht veel op onze Vlaamse Leeuw. Is dit eerder toevallig of mogen we er meer achter zoeken?
Chris: We kunnen liegen maar. (twijfelt)
Rory: Ik sta open voor alternatieve interpretaties maar in dit geval is het wel duidelijk dat het niet zo is. We kozen vooral voor iets dat geen uitleg nodig heeft. De kleuren zijn vrij koninklijk, en natuurlijk Brits.

Enter Shikari heeft veel Belgische fans, maar er is ook duidelijk succes over de hele wereld. Vorig jaar tourden jullie door Japan met het lokale Maximum the Hormone.
Rory: Het was één van de grappigste tours die we ooit gedaan hebben. We communiceerden bijna enkel met rocksymbolen. Zij spreken geen Engels, en wij kennen geen woord Japans.
Chris: Japan zelf is ook helemaal anders dan Europa. Alles begint er exact op tijd en je kan er ook vanuit gaan dat alles perfect zal verlopen.
Rory: Het is altijd één van de landen geweest die we het liefst bezoeken. Hun cultuur is helemaal anders. Japan is zeer op zichzelf gericht. De meeste bands zingen in het Japans. Het is alsof ze denken dat het niet uitmaakt en ze toch nergens anders ter wereld populair kunnen zijn.
Chris: Al hebben sommige bands het tegendeel al bewezen.

Je moet er dan toch mee akkoord gaan dat muziek niet alleen over de taal gaat.
Chris: We totally agree. Maar het is nu eenmaal zo dat een band uit het buitenland makkelijker aanvaard wordt als ze in een taal zingen die verstaanbaar is voor de meeste mensen. De radio moet het willen spelen.
Rory:  Maximum the Hormone  is één van die bands waar we toch zeker nog mee zullen samenwerken.

Je zou ze onderdak kunnen geven bij Ambush Reality, jullie independent label.
Chris: Het origineel idee was om inderdaad bands bij ons label onder te brengen. Maar ik weet op dit moment niet of dit nog zal lukken. We hebben het al moeilijk genoeg met onze eigen band.
Rory: Wij zijn allemaal kleine kindjes. Het is ongelooflijk raar om je vrienden te zien trouwen. En ze krijgen ook plots allemaal echte jobs. En zelfs kinderen.
Chris: We get up, and jump on stage. Maar als we ooit voorbij ons derde of vierde album zijn veronderstel ik dat we een jaar pauze kunnen inlassen, en er dan ook werk van zullen maken. Het zou zeer egoïstisch zijn om bands onder je label te hebben en er dan niet eens de moeite voor te doen om ze te geven wat ze verdienen.

Dus in plaats van ze een contract te geven, zet je ze in het voorprogramma.
Rory: Wanneer we support kiezen, kijken we altijd naar bands die het publiek iets kunnen geven wat ze niet verwachten. We touren zowel met dubstep-dj’s als met bands zoals Maximum the Hormone. Ik hou niet van shows waar je drie bands ziet die bijna hetzelfde klinken. Wanneer je dan aan de band komt die je wil zien, ben je het al lang beu.
Chris: Een band als de onze neemt verschillende stijlen en maakt er één van. Mensen die denken dat als je een genre goed vindt, je ook alleen maar dingen uit dat genre mag beluisteren, geven we absoluut geen gelijk.

En waarom kan Enter Shikari deze verschillende stijlen dan wel combineren?
Chris: Toen we als band begonnen zijn, hebben we nooit echt de nood gehad om ons te beperken tot één genre. We hebben ook nooit met dezelfde bands rondgetrokken.
Rory: Ik denk dat wij gewoon de enigen zijn die het aandurven. Het is gemakkelijk om muziek te maken waarvan je weet dat iedereen die goed zal vinden, zodat wanneer je de cd uitbrengt, je bijna direct een hele fanbase krijgt. Sommigen volgen gewoon de scene, net omdat het de scene is.
Chris & Rory: Maar dat is gewoon de uitleg die we eraan geven. Wij kunnen het, omdat we ermee geboren zijn. We’re geniuses.

© tekst: Kimberley De Somere, foto: Enter Shikari

al 398 keer bekeken

tags: enter_shikari, common_dreads, antwerpen, trix