'Ik wil sterven voor testosteron'

'Toen ik drie jaar oud was, besefte ik al dat ik een man was in een vrouwenlichaam. Er waren signalen genoeg: ik vocht graag, droeg mannenkledij en protesteerde tegen alles wat vrouwelijk was. Op mijn allereerste schooldag zond mijn moeder me in een rokje naar school. De volgende dag had ik al mijn rokjes kapot geknipt. Ik heb altijd gezegd dat ik een man was, maar iedereen dacht dat het een fase of fantasie was. Alles ging goed, tot op het ogenblik dat de puberteit voor de deur stond. Mijn lichaam begon langzaam aan te veranderen. Ik had het vooral moeilijk met mijn borstgroei, daarom besloot ik om mijn bovenlichaam af te binden. Ik viel vaak flauw omdat ik me zodanig afbond dat ik geen lucht meer kreeg.'

Freakshow
'Ik zat vier jaar lang op school in Vilvoorde. Wijk je daar af van de ‘standaardnorm’, dan pakken ze je aan. In die periode kreeg ik geregeld een pak slaag. Het ging zelfs zo ver dat ik bekogeld werd met uitwerpselen. Ik was een ‘freak’ en had geen vrienden. Hierdoor voelde ik mij veilig, maar ook erg eenzaam. Uiteindelijk heb ik mijn middelbaar afgerond in een kleinere school en daar was de situatie beter. Op een bepaald moment heb ik tegen mijn ouders gezegd: ofwel breng je me naar het ziekenhuis ofwel naar het kerkhof. Mijn ouders hebben één avond gehuild, maar de volgende ochtend waren ze al naar nieuwe namen aan het zoeken en selecteerden ze oude kleren van mijn broer. Tot een paar maanden geleden reageerde mijn broer ook positief, maar sinds het voor de buitenwereld duidelijk wordt dat ik op een man begin te lijken, begint hij het er moeilijker mee te krijgen. Hij is beschaamd als zijn vrienden op bezoek komen, maar dat begrijp ik wel.'

Van diagnostische fase tot groen licht
'Het proces van een transseksueel is niet evident. Na de diagnostische fase moet je gedurende twee jaar voor de definitieve geslachtsoperatie een real-life-test ondergaan. 'Een real-life-test houdt in dat je 24 uur op 24 moet benadrukken dat je een man bent en dergelijke. Dit is noodzakelijk, omdat je anders niet in aanmerking komt voor de operaties. Vele psychologen beschouwen dit als één van de moeilijkste fasen van het proces, maar voor mij was dit gemakkelijk omdat ik mezelf altijd geprofileerd heb als man.'

'Na een serie gesprekken met psychologen, werd ik doorverwezen naar de afdeling ‘Genderproblematiek’ in het Universitair Ziekenhuis in Gent. Een team, bestaande uit twee psychiaters, twee endricologen, een plastisch chirurg, een uroloog, twee verpleegkundigen en een jurist, bepalen of de je groen licht krijgt voor de behandelingen en operaties. De eerste keer werd ik afgekeurd en was ik zeer teleurgesteld. Ik wou zelfs naar Thailand reizen om me daar te laten ombouwen. Een maand later heeft het team zijn mening herzien en kreeg ik de vereiste voorschriften voor de hormonale behandeling. Ik ben bereid te sterven voor testosteron. Momenteel ben ik al een jaar en vier maand bezig met het proces.

Gedaanteverwisseling
'Toen ik 17 jaar was, ging ik onder het mes voor een borstverkleining. In september onderga ik een borstamputatie en wordt mijn baarmoeder verwijderd. Binnenkort krijg ik mijn nieuwe identiteitskaart met mijn nieuwe naam Casper op. Helaas zal er tot de operatie in september een ‘V’ bij geslacht staan, omdat je pas écht man bent vanaf het ogenblik dat de baarmoeder wordt verwijderd. Ten slotte kan je nog kiezen voor een geslachtsoperatie waarbij een penis wordt gemaakt. Er zijn twee manieren: ofwel neemt men een stuk huid van de onderarm, waarbij men uit deze huid een penis vormt en uit de grote schaamlippen het scrotum. De nadelen van deze manier zijn dat het lichaam de penis nog steeds kan afstoten en dat men pas na een jaar een erectieprothese plaatst. Een andere manier is een metoidplastie. Dan wordt de vagina verwijderd, worden de grote schaamlippen omgevormd tot het scrotum en wordt de urineleider verlengd, zodat het mogelijk wordt om rechtopstaand te plassen. Het nadeel is dat de penis meestal klein is, maar ik meet maar 1meter57, dus zo groot moet hij ook weer niet zijn (lacht).'

'Momenteel sta ik op de wachtlijst voor een geslachtsoperatie, maar toch ben ik er geen voorstander van. Geslachtsoperaties van vrouw naar man zijn zeer complex. Gelukkig heb ik nog voldoende tijd om te bepalen of ik deze laatste operatie echt wil.'

Casper?
'Momenteel studeer ik Psychologie in Brugge. Niemand kent mijn achtergrond. Ik ben C. Wat daarachter komt, hoeft niemand te weten. Bovendien studeer ik thuis, ik kom enkel via mail in contact met mijn docenten en klasgenoten. Ik wil niet gekwetst worden en daarom heb ik besloten om pas een serieuze relatie met iemand aan te gaan na het hele proces. Gelukkig ben ik een optimist. De situatie zal wel beteren. Elke dag kom ik een stap dichter bij mijn doel: een volwaardig man zijn. En deze herfst kan ik voor het eerst sinds jaren een zwembroek dragen. Zalig toch?'

© Tekst: Marijke Clabots, Foto: Marijke Clabots

al 420 keer bekeken

tags: casper, genderdysforie, identiteitsstoornis, transeksueel